gözbebeği

seviyordu susyordu.korkuyorsun dedi öteki
sonra konusunca anlıyordu ikisi

Dalgalı,olaylı,ışıksızdılar karanlıklarında
kaybolan çocuklar gibi saftılar oysa....

gözbebeği misali alışıldı karanlığa
ve artık ne olursa olsundular....

büyüdüler ve yürüdüler
kanadılar ve düştüler
bulandılarsa da çamura bir tek şey devran edecekti

sevmeli idi alışmalı idi acımalı idi
ve kanamalı idi yaşananlar
her geçen gün yıllar gibiydi

bekliyordu seviyordu bitiyordu biri
özlüyordu üşüyordu
çaresizdi diğeri...

yalansız dolansız korunaksız ve karanlıktı
çok anlamlı,manzaralı dokunaklıydı resmi...

yaşanıyor....
büyüyor karanlıktaki gözbebeği gibi
duyumsasalar ömrünü feda edebilirdi
aşktan bi-haber diğerleri....

giderikenlerde....

dön bana yeniden ne olur??? diyor fondaki seslerden biri kadıkoyun izbe bir internet cafesinden sesleniyorum hayatımın izdüşümlerini aktardıgım bloga...
etrafımda cılgınca oyun oynayan ilkgenclik heyecanıyla tutusan gencler ve bu yasta 30uma merdivenli gibi duyumsayan ben..
kendim bir de yanlızlıgım da yanıbasımda tabiiki ..

son demlenmlerimde içim burkuk hala yapılacaklar yapılmamış yarım kalmısım sanki hakkını anlatamamıs bir alacaklı gibi dertliyim istanbula
kızgınımda biraz hiç suçu hatta haberi olmasada..

hani insan bir sebep arar ya bazen bu denli kayıtsızlıgına kendisiinin..
ya işte soyle soyle olmustuda gecmişte o yuzden ben bole boleyim
böyle böyle umursamıyorum hiçbişileri görmüyorum gözümün önündekileri diye...
son olarak suna tutunuyorum
"bizim hayır sandıklarımızda ser şer sandıklarımızda hayır vardır" diye diye tutunuyorum hayata eminim ve biliyorum vardır bunda da bir hayır...

kalbi gülümseyenlerden olabilmek,umman olup bir taş ile bulanmamak ümidi ile...